ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jest jednym z najczęściej rozpoznawanych zaburzeń neurorozwojowych. Dotyczy sposobu, w jaki mózg reguluje uwagę, impulsy, aktywność, motywację i planowanie działania.

Choć ADHD często kojarzy się z nadruchliwością, jego obraz może być znacznie szerszy. U części osób dominują trudności z koncentracją, dezorganizacją, pamięcią roboczą i kończeniem zadań. U innych bardziej widoczna jest impulsywność, szybkie reagowanie emocjonalne, potrzeba intensywnej stymulacji lub wewnętrzny niepokój.

ADHD może dotyczyć dzieci, młodzieży i dorosłych. U dorosłych objawy często są mniej „zewnętrzne”, ale nadal znacząco wpływają na funkcjonowanie: pracę, relacje, finanse, obowiązki domowe, samoocenę i odpoczynek.

U dzieci ADHD bywa bardziej widoczne: pojawia się nadmierna ruchliwość, impulsywność, trudność z czekaniem, problemy w szkole, konflikty rówieśnicze lub duża rozbieżność między możliwościami dziecka a wynikami w nauce.

U dziewczynek i osób z przewagą deficytu uwagi objawy mogą być cichsze: marzycielstwo, rozproszenie, wycofanie, dezorganizacja, trudność z rozpoczęciem zadań. Taki obraz bywa później rozpoznawany, ponieważ nie zawsze „przeszkadza” otoczeniu.

U dorosłych nadruchliwość często zamienia się w wewnętrzny niepokój. Na pierwszy plan wysuwają się trudności zawodowe, organizacyjne, relacyjne i emocjonalne: prokrastynacja, częste zmiany pracy, problemy z terminowością, przeciążenie i poczucie niewykorzystanego potencjału.